Ik wandelde eens met mijn dochter van tien in het Schwarzwald.
We waren al een tijd onderweg en wisten niet helemaal precies waar we waren,.
We begonnen moe te worden.
Een bankje zou welkom zijn.
Gelukkig, kwamen we eindelijk bij de bosrand aan.
En daar stond, op een half open plek, een bankje.
Met recht daartegenover een groot kruis waarop een beeld van de Heer Jezus.
Het bankje was bewust naar het kruis gericht neergezet.
Het uitzicht bestond dus voornamelijk uit dat kruis met Jezus.
Daar zit je dan met z’n tweeën.
De Heer Jezus kijkt je vanaf het kruis aan, en als vanzelf moet je wel aan Hem denken.
Deze week hoorde ik tijdens de kerkenraadsvergadering een mooie meditatie over zogenaamde ‘weg-kruisen’. In Brabant en Zuid-Limburg staan er vele, vaak op een kruispunt van wegen.
Op al die kruispunten ontmoet je steeds weer je Heer.
Als je een richting moet kiezen, worden je gedachten naar je Heer Jezus getrokken.
Zo heeft Hij invloed op de weg die je gaat.
Want je moet wel aan Hem denken, als je dat kruis ziet.
Mooie gedachte…
Zo moest ik weer denken aan dat bijzondere bospadkruis in het Schwarzwald.
Wij konden toen ook niet anders dan aan Hem denken.
Deze zondag vieren we het Avondmaal.
Eigenlijk is dat te vergelijken met zo’n wegkruis, je moet wel aan de Heer Jezus denken.
Vanaf de eerste keer dat de Heer dit vierde met zijn leerlingen,
werd het een intens samenzijn met de Hem.
Ja, meer samen dan ooit eerder.
Als je het avondmaal goed beseft, Lucas beschrijft dit indringend,
draagt dit telkens een grote belofte voor ons mee.
Zo’n belofte waar je helemaal van ontspant.
Alsof je op een bankje bij de Heer zit uit te rusten.
Zondag rusten wij uit bij de Heer.
Wees welkom! Tot zondag!
