Knikkende Knieën

Geplaatst op 20 maart 2026 door Wieb Dijksterhuis

(Lucas 22, 54-62)

Wat is het moeilijkste dat je als gelovige ooit moest erkennen?
Dat je het niet hard genoeg geprobeerd hebt of juist het omgekeerde?

Voor Pete Hegseth, de minister van oorlog van de VS, proberen de meeste christenenen het niet hard genoeg. Ze moeten zich niet alleen meer inspannen, maar ook veel ‘harder’ tegen de vijanden van God optreden. Je moet bereid zijn oorlog tegen hen te voeren.
In een toespraak over de oorlog in Iran citeerde hij een regel uit Psalm 144:
‘Geprezen zij de Heer, mijn rots, die mijn handen oefent voor de strijd en mijn vingers voor de oorlog.’
Voor hem is Iran ‘het kwaad’ en hij verwacht dat God de VS ‘de volledige overwinning wil schenken op hen die kwaad willen doen.”

Dit leeft breder onder christenen in de VS en daarbuiten. God is een ‘God van oorlog’ die actief deelneemt aan de strijd, zoals in het Oude Testament. Het Koninkrijk van God komt via de weg van oorlog tegen de vijanden van het christelijke geloof.

Is Hegseth een voorbeeld voor ons?
Hij is, zoals wij dat zijn, lid van een kerk in de gereformeerde traditie ‘de Pilgrim Hill Reformed Fellowship.
We hebben de opdracht om onze Heer te volgen, doen wij dat op onze manier eigenlijk wel?

Nogmaals: wat is het moeilijkste dat je als gelovige moet erkennen?
Dat je het niet hard genoeg geprobeerd hebt?

Simon Petrus volgt zijn Heer, welk voorbeeld is hij voor ons in  wat hierboven beschreven staat.
Zondag verder.

Geplaatst in Preken | Een reactie plaatsen

Gevangen (Luc. 22, 39-53)

Geplaatst op 13 maart 2026 door Wieb Dijksterhuis

Op 5 april a.s. hopen wij Pasen te vieren.
83 jaar geleden werd op die datum Dietrich Bonhoeffer gevangengenomen door de Nazi’s.
Twee jaar later werd hij in het kamp Flossenbürg geëxecuteerd, op 9 april 1945, vlak voor het einde van de oorlog.
In de maand april moet ik daar ieder jaar weer aan denken.
Op het eerste gezicht is het een tragische dood.
Verdiende hij voor wat hij gedaan had gevangenschap en de doodstraf?
In de tussenliggende periode van gevangenschap schreef hij met zijn vriend Eberhard Bethge. 
Het waren brieven vol van geloof, geestelijke kracht en visioenen over de toekomst van van het christelijke geloof.
Zijn brieven ademen ruimte en vrijheid. *)
Net zoals de gevangenisbrieven van Paulus.

Je kunt je afvragen: wie zaten er gevangen en wie waren er vrij?
Je kunt lichamelijk gevangen zitten, maar toch geestelijk vrij zijn.
En omgekeerd kunt je fysiek vrij zijn, maar geestelijk gevangen zitten.

In Lucas 22, 39-53 lezen we van de gevangenneming van de Heer Jezus.
Maar lees het verhaal nu eens.
Wie zitten er gevangen en wie is daar vrij?

Zondag meer…

*) Eberhard Bethge heeft deze brieven later uitgegeven onder de titel Widerstand und Ergebung (Verzet en Overgave). Hij is ook de auteur van een biografie over zijn vriend.

Geplaatst in Preken | Getagged , , , , | Een reactie plaatsen

Wees vrij met Mij!

Geplaatst op 6 maart 2026 door Wieb Dijksterhuis

Ik wandelde eens met mijn dochter van tien in het Schwarzwald.
We waren al een tijd onderweg en wisten niet helemaal precies waar we waren,.
We begonnen moe te worden. 
Een bankje zou welkom zijn.
Gelukkig, kwamen we eindelijk bij de bosrand aan.
En daar stond, op een half open plek, een bankje.
Met recht daartegenover een groot kruis waarop een beeld van de Heer Jezus.
Het bankje was bewust naar het kruis gericht neergezet.
Het uitzicht bestond dus voornamelijk uit dat kruis met Jezus.
Daar zit je dan met z’n tweeën.
De Heer Jezus kijkt je vanaf het kruis aan, en als vanzelf moet je wel aan Hem denken.

Deze week hoorde ik tijdens de kerkenraadsvergadering een mooie meditatie over zogenaamde ‘weg-kruisen’. In Brabant en Zuid-Limburg staan er vele, vaak op een kruispunt van wegen.
Op al die kruispunten ontmoet je steeds weer je Heer.
Als je een richting moet kiezen, worden je gedachten naar je Heer Jezus getrokken.
Zo heeft Hij invloed op de weg die je gaat.
Want je moet wel aan Hem denken, als je dat kruis ziet.
Mooie gedachte…
Zo moest ik weer denken aan dat bijzondere bospadkruis in het Schwarzwald.
Wij konden toen ook niet anders dan aan Hem denken.

Deze zondag vieren we het Avondmaal.
Eigenlijk is dat te vergelijken met zo’n wegkruis, je moet wel aan de Heer Jezus denken.
Vanaf de eerste keer dat de Heer dit vierde met zijn leerlingen,
werd het een intens samenzijn met de Hem.
Ja, meer samen dan ooit eerder.
Als je het avondmaal goed beseft, Lucas beschrijft dit indringend,
draagt dit telkens een grote belofte voor ons mee.
Zo’n belofte waar je helemaal van ontspant.
Alsof je op een bankje bij de Heer zit uit te rusten.

Zondag rusten wij uit bij de Heer.
Wees welkom! Tot zondag!

Geplaatst in Uncategorized | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

Góds huis!

Geplaatst op 27 februari 2026 door Wieb Dijksterhuis

Op de tweede zondag in de lijdenstijd, pakken we het thema van deze periode van veertigdagen op:
‘Locatie Jeruzalem’. In de komende weken zal het steeds gaan over iets dat zich in Jeruzalem afspeelde in de laatste week voor Jezus’ lijden.
Nadat de Heer Jezus in een triomfantelijke optocht in Jeruzalem is binnengereden, komt Hij aan in de tempel. Daar zit niemand op Hem te wachten. Dat is vreemd, de tempel is toch Gods huis!

Stel je komt op zondagmorgen in je kerk.
Je zoekt je vertrouwde plek. 
Je kijkt op je gemak eens rustig rond
en dan valt je op dat er een vlag in de hoek op het podium staat.
Vreemd, je kijkt eens beter en herkent dan tot je schrik het logo van de FvD.
Van Forum voor Democratie.
De partij die je kent als:
geen ruimte voor vluchtelingen hoe erg het er in het thuisland ook aan toe gaat
geen Europese samenwerking
Geen klimaatprobleem, hoe kom je erbij
Onder geen beding solidariteit met Oekraïne.

Tijdens de dienst merk je dat deze standpunten nu ook de inhoud van dienst stempelen.
Het is niet alleen het logo van de de FvD dat zichtbaar is, ook wordt er door de bril van haar partijstandpunten Bijbel gelezen.

Je zou er -op z’n zachts gezegd- van schrikken.
Verbijsterd zijn dat deze gedachten plotseling leidend zijn in je vertrouwde gemeente.

Natuurlijk, zoiets gebeurt niet van de ene zondag op de andere.
Om zo fundamenteel van gedachten te veranderen zou er een heel proces nodig zijn.
En dat is best mogelijk.
Het overkwam de Duitse kerkleden in jaren ’30 van de vorige eeuw.
Nadat de Nazi’s de macht in het land overgenomen hadden, kregen ze ook steeds meer invloed in de kerk. Zoveel dat er nazivlaggen in de kerkgebouwen stonden, nadat ze waren ingewijd in de kerk.
En er steeds meer nazigedachtengoed in de leer van de kerk terechtkwam.
Er kwam een Rijksbisschop: Ludwig Muller, die voluit Nazi was.
Het Oude Testament raakte uit de gratie vanwege de Joodse achtergrond.

Sommige kerkleden zagen het met afgrijzen aan en vormde noodgedwongen een ‘Belijdende Kerk’, die terugkeerde naar het belijden van de kerk.
Deze kerk werd al gauw als staatsgevaarlijk gezien.

Zo’n soort overname speelt zich ook in de tijd van Jezus’ af.
Eigenlijk is Hij niet welkom in het huis van zijn (NB) Vader.
Hoe is dat mogelijk?

Geplaatst in Preken | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

In de invloedssfeer van de Heer

Geplaatst op 23 januari 2026 door Wieb Dijksterhuis

Vandaag is het ruim een uur langer licht dan het op 1 januari was. Gelukkig, de dagen worden weer lichter, de donkerste periode van het jaar ligt achter ons.
Het wereldgebeuren lijkt zich precies de andere kant op te bewegen. De tijden worden steeds donkerder. Aldoor weer nieuw geweld boven op het geweld dat er al was. Deze maand kwamen Venezuela, Iran, Koerdisch Syrië bij al die andere oorlogen. Het zijn donkere tijden, waarin opnieuw gesproken wordt over de invloedssferen van de grote machten.
De ouderen onder ons kunnen zich dat nog goed herinneren van de Koude Oorlog in de vorige eeuw. Alleen, was het toen zo chaotisch als het nu is?

We verlangen naar het licht. Niet alleen naar daglicht maar ook naar ‘levenslicht’. We geloven dat onze Heer ons naar het licht zal brengen. Maar hoe komt zijn licht binnen in het donker van onze tijd?

In de tijd waarin de Heer voor het eerst van zich liet horen, waren het ook donkere tijden. De landen in het Midden-Oosten gingen gebukt onder de bezetting door Rome. Dat had een kwade invloed op het volk van God.
Kan wat de Heer in die periode begon ons iets vertellen over het levenslicht in ons tijd?

Geplaatst in Preken | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

Stoer geloof?

Geplaatst op 16 januari 2026 door Wieb Dijksterhuis

‘Christenen mogen wel wat stoerder worden.’
Dat geluid hoor je de laatste tijd vaker om ons heen.
We moeten onszelf verdedigen tegen de aanvallen van de vijand, kun je zelfs horen zeggen.

In een toespraak voor christenen in Gouda, kon je de afgelopen maand uitspraken horen als:
Er moet een cultuuroorlog tegen de politieke islam en het woke-denken gewonnen worden.
De vijanden zijn: de politieke islam en het woke-denken.
We moeten het land terug veroveren op de krachten die het bedreigen.
Er is behoefte aan een offensief ( = aanvallend) christendom
Er moet krachtig opgetreden worden, niet de andere wang toekeren.

Hoe kijken jullie daar nu tegen aan?
In de dienst zondag zal ik jullie ernaar vragen.

Vorige week vrijdag werd de evangelist Tom de Wal opgepakt in Tilburg.
Veel christenen maken zich daar zorgen over.
Word je, als christen, niet meer door anderen verdragen?
Tom had het zelfs over ‘vervolging’.

Natuurlijk hebben we daar allemaal zo onze eigen gedachten en gevoelens bij.
Maar het is belangrijk wat de Heer Jezus daarvan vindt.
In het zesde gebod staat: ‘Pleeg geen moord!’
Nou dat doen we niet, toch!
Maar hoe legt de Heer Jezus dat gebod eigenlijk uit?
Dat kun je lezen in Mat. 5, 21-26.

Zondag meer. Ik hoop jullie dan te zien.

Geplaatst in Preken, Uncategorized | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

Wees welkom…vredespresident

Geplaatst op 28 november 2025 door Wieb Dijksterhuis

We leven helaas in een tijd dat we naar vrede verlangen.
Vrede voor de mensen die het slachtoffer van oorlogsgeweld zijn geworden.
Sommigen zijn dat al decennia lang, maar buiten ons beeld geraakt.
Anderen inmiddels ook alweer jaren, er is een nauwelijks dag dat we er niet mee bezig zijn.
Daarvoor is de oorlog te dichtbij gekomen..
We zijn ongewild getuigen van onvrede.

Ook zijn er allerlei mensen die vrede willen stichten.
Sommigen noemen zichzelf zelfs een ‘president van de vrede’
Dat zou ons hoop moeten geven.
Toch zijn we verder af van vrede dan in de jaren hiervoor.
Mag wat zij vrede noemen eigenlijk wel vrede heten?

Vrede is iets heel groots en heeft betrekking op een heel volk
Maar ook iets heel kleins, dan gaat het een persoon of een gezin aan.
Daar kan de vrede ook zomaar verloren gaan:
in de onderlinge verhoudingen,
maar ook door zorgen over inkomen of over gezondheid.
En dan is er soms maanden geen rust meer te vinden.
En dat put mensen uit en doet hen verlangen naar vrede.
Even geen onrust, even geen zorgen.

Ja, vrede is veel meer dan geen oorlog.
Vrede is de ruimte hebben om te leven in veiligheid
en er op te kunnen rekenen dat je recht gedaan wordt.
Ja, vrede is ook dat je niet bang bent voor onpersoonlijke machten,
zoals het natuurgeweld dat nu overal slachtoffers maakt.

Vrede is een kwetsbaar goed!
En zelfs als je in vrede leeft, wil dat zeggen dat je niet te leiden hebt van ziekte, van oorlog of van natuurgeweld. Dan nog kan je persoonlijke vrede bedreigd worden door de onvrede van anderen. Immers, daar zijn we ook elke dag getuigen van: van hun moeite en zorgen en hun ziekte.

Vrede op aarde!
Wat kunnen we daarnaar verlangen!
Niet alleen de ruimte om te leven, maar ook de mogelijkheden om volop te leven.
Zonder al die zorgen.

Vele organisaties proberen de vrede te bevorderen.
Daar kun je alleen maar respect voor hebben.
Helaas maakt de vrede nog niet tot een bestendig situatie.
Immers, wat in tientallen jaren gewonnen is, kan in enkele jaren weer helemaal verloren gaan.
En dan moeten we met elkaar weer helemaal opnieuw beginnen.
Te beginnen bij: nooit meer oorlog!
Hoe vaak zal dat al gezegd zijn!

Toch is ons vrede gegarandeerd.
Er is een leider op deze wereld die dat heeft toegezegd.
Maar lang niet iedereen oriënteert zich op Hem.
Voor velen lijkt het alsof van Hem geen vrede gekregen kan worden.
Zelf zij die bij Hem horen zien niet altijd hoe Hij voor de vrede van betekenis kan zijn.
Maar krachtiger dan Hij de vrede beloofd, zul je het onder ons mensen niet horen.

Hij is met recht onze Vredepresident.

Geplaatst in Preken, Uncategorized | Getagged , , | Een reactie plaatsen

Alles wordt nieuw!

Geplaatst op 21 november 2025 door Wieb Dijksterhuis

Er zijn christenen die vinden dat je niet moet huilen bij een begrafenis.
Je overleden dierbare is immers de heerlijkheid binnengaan.
Waarom dan nog getreurd?
‘Dat mag zo zijn’, zeggen we dan, ‘maar wij zijn hier nog en huilen om het gemis.’
‘Alles wordt nieuw’ is ook als troost bedoeld.
Maar, kan het dat ook echt voor ons zijn?
Immers, wij leven nog midden tussen het oude,
Aan deze, niet-nieuwe, kant van de werkelijkheid.
Soms willen het verdriet van een ander te snel weg troosten,
Dat moeten we, denk ik, toegeven.
Toch denk ik dat deze tekst en het gedeelte waaruit hij komt,
wel degelijk vol troost voor ons kan zijn.
Als we de moed hebben en de tijd nemen die uitspraak op ons in te laten werken, wel denk ik.
Welkom zondag, in de dienst ter gelegenheid van Eeuwigheidszondag.

Lees hieronder de preek zoals die op Zondag 23 november gehouden is.

Openbaring 21, 1-7 – Eeuwigheidszondag – 23.11.’25 webDownload
Geplaatst in Preken | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

In Gods hand

Geplaatst op 7 november 2025 door Wieb Dijksterhuis

“Wees altijd verheugd, bid onophoudelijk, dank God onder alle omstandigheden, want dat is wat Hij van u, die één bent met Christus Jezus, verlangt.”,
schrijft Paulus aan de gemeente van Tessalonica in Griekenland. (1 Tessalonicenzen 5, 16-18)
We begrijpen het heel goed dat we God veel te danken hebben. Natuurlijk alles wat we van hem krijgen, de manier waarop hij voor ons zorgt. Maar ook wie we voor Hem zijn, wat Hij ons als mogelijkheden geeft. Vooral in ons land hebben we doorgaans meer dan we nodig hebben. Tenminste de meesten van ons. We hebben veel om God voor te danken. En dat gaan we zondag ook doen!

En toch…’altijd’, ‘onophoudelijk’,’ onder alle omstandigheden’, dat heeft ook iets griezeligs. Alsof de ellende en het kwaad in deze wereld er niet meer toe doen. Moet je dan God onder alle omstandigheden danken? Worden we zo geen karikatuur van onszelf. Het staat er wel : ‘dit is God wil voor jullie’.
Het kan niet zo zijn dat God van ons verlangd dat we ons helemaal niets meer van ellende en kwaad aantrekken. Er is te veel wat daar tegenspreekt. Als we alleen maar onze gevoelens over ellende en kwaad hoeven weg te drukken en die stoïcijns moeten leren dragen, waarom doet God dan zoveel moeite om het kwaad uit de wereld weg te doen? Waarom betaalt hij dan zo zo’n hoge prijs in het offer van zijn Zoon?
Maar als het dat niet is, hoe wordt het hier dan bedoeld? Dé dag omdat je dat af te vragen is natuurlijk onze dankzondag. `Jazeker we hebben heel veel redenen om God te danken (bedenk die eens voor jezelf) Maar er zijn ook van die omstandigheden dat je dankbaarheid tussen de kieren van de planken vloer weg zakt, omdat het gewoon heel moeilijk is om God onder alle omstandigheden te bedanken. (Haal deze ook eens weer voor de geest). Of ziet Paulus een reden waarom dat dan toch zo zou zijn.
Op deze zondag probeer ik deze vraag vanuit een ander perspectief te zien. Ik roep daarbij de geschiedenis die beschreven staat in. 2 Samuel 24 te hulp.

Ik wil jullie nu al uitnodigen om ook over deze vraag na te denken. Hoe vind jij deze opdracht die Paulus ons via die gemeente in Thessaloniki geeft?.is dit een vanzelfsprekendheid, een dure plicht of een loden last.

Fijn zou ik het vinden als jullie mij van tevoren al onderwerpen voor het dankgebed willen toesturen. Dat mag via mijn WhatsApp ja je mag het ook voor iedereen zichtbaar op in de Scipio app zetten. Zo kunnen wij jullie zondag werkelijk’ voorgaan in dankgebed.’

Ik hoop jullie zondag te ontmoeten.

De preek zoals die op 9 november in onze gemeente is gehouden:

2 Sam. 24 14-16 – Dankdag – 9.11.’25 – In Gods hand [web]Download
Geplaatst in Uncategorized | Getagged , , , | Een reactie plaatsen

Bouwen met hindernissen

Geplaatst op 24 oktober 2025 door Wieb Dijksterhuis

Nehemia 2

In het jaar 520 profeteerde de profeet Haggai dat de in de provincie Judea teruggekeerde ballingen hun prioriteiten juist moesten stellen.
Niet eerst proberen zelf te overleven en dan ruimte maken voor de Heer,
maar eerst ruimte maken voor de Heer en zo je leven weer op kunnen pakken
Een belangrijke profetie, ook voor ons!
Zoek liever eerst het Koninkrijk van God en zijn gerechtigheid, en al het andere zalje erbij gegeven worden
First things First, zeggen de Engelsen.
Dat betekent dat we onze natuurlijke neiging als mensen soms moeten onderdrukken.
Niet eerst zelf doen, maar eerste de Heer zoeken.
Geef voorrang aan de bouw van het Koninkrijk.

Tientallen jaren later is de tempel dan daadwerkelijk herbouwd.
Een schaduw is ze vergeleken met haar indrukwekkende voorganger.
Maar ze is er weer.
Toch is 75 jaar (445 v Chr.) later de toestand van Jeruzalem nog erbarmelijk.
De stad is nog grotendeels verwoest, de poorten en de muren liggen in puin en de bewoners zijn uitgeleverd aan de invloeden van de machthebbers om hun heen.
Wat komt er dan terecht van de belofte van de Heer,
dat er uitgaande van de tempel weer voorspoed en welvaart zou zijn?

De hoveling van de koning, Nehemia, weet van de toestand van Jeruzalem.
Hij trekt zich dit vreselijk aan, maar wat kan hij eraan doen?
Hij zit duizenden kilometers verderop in de Perzische hoofdstad.
Toch blijft de gedachte aan Jeruzalem zijn dromen vullen.
Kan een droom aan het begin staan van een verandering?
Daarover zullen we het zondag gaan hebben.

Ik hoop jullie dan te ontmoeten.

Geplaatst in Preken | Getagged , , , | Een reactie plaatsen