Pasen en nu…(2)? Wie zorgt er voor het eten?

‘Wie zorgt er bij jullie thuis voor het eten?’
Is het altijd dezelfde persoon of zijn er meer die daarvoor zorgen?
En hoe is het geregeld bij de mensen die op kamers wonen? Zorg je zelf voor je eten of eet je samen met je huisgenoten?

Misschien vind je het niet iets om het in een kerkdienst over te hebben, maar het is toch een belangrijke vraag. Want als dat niet goed geregeld is en je een kerkdienst bezoekt zonder veel gegeten te hebben, kan de trek die je hebt behoorlijk in de weg gaan zitten. Waarschijnlijk ben je dan vooral daar mee bezig en ontgaat je veel van wat er verder gebeurt.

Iedereen heeft eten nodig. En die zorg om het eten en al het verdere dat we voor ons leven nodig hebben, kan veel andere zaken in de weg gaan staan. Dingen die we misschien wel willen maar denken niet te kunnen omdat we voor het eten moeten zorgen. Onze tijd, onze energie en niet te vergeten ons geld zijn al op voordat we aan die andere dingen toekomen.
Ook de Heer Jezus zet een maaltijd centraal in ons geloofsleven, de maaltijd die wij het Heilig Avondmaal zijn gaan noemen. Onze Heer dringt daarop aan: ‘Doe dit..!’

Zondag vieren we met elkaar het Avondmaal. Maar kan deze -toch symbolische- maaltijd dan betekenis voor onze andere, dagelijkse, maaltijden hebben? Verandert het de manier waarop we nu in het leven staan en vergroot het de mogelijkheden die we nu hebben?

In Joh, 21, 9-14 gaat het over eten en wie daarvoor zorgt. Beluister de preek nog eens of lees die nog eens na. De presentatie bij de preek is ook te downloaden.

Geplaatst in Preken | Een reactie plaatsen

Pasen en nu…? Zondag 12 mei

‘En wat gaan we nu doen?’
Dat zal zo ongeveer de vraag van de discipelen zijn geweest nadat ze de Heer Jezus na zijn kruisiging weer levend ontmoeten. Hij komt steeds even en dan is Hij weer weg.
In Johannes 21 lezen we, hoe een stel van hen naar het meer van Gallilea vertrekken en tenslotte besloten maar te gaan vissen. Dat is geen hobby om de tijd te doden, maar het oude beroep van een stel van hen.

‘Wat gaan wij nu dan na Pasen?’ Hoe zou jij die vraag beantwoorden? Wat hadden discipelen volgens jou moeten doen? Begrijp je het antwoord dat de Heer Jezus hen geeft?

Voor jezelf kan dat ook een vraag zijn. Als je Hem als je opgestane Heer ontmoet hebt, heeft dat betekenis voor je leven. Maar welke? Heb je daar voor je zelf al een antwoord op?

Lees de preek hier of beluister die nog eens. De presentatie bij de preek is hier te vinden.

Geplaatst in Preken | Een reactie plaatsen

Themazondag 8: ‘Geduld’

‘Geduld is een schone zaak’, zo wil het spreekwoord.

Ja het is iets dat je zou willen hebben, maar waar het nogal eens aan ontbreekt is onze ervaring. Weer zien we het eerder als karaktertrek dan als iets waarin je jezelf kunt oefenen.
Op onze achtste themazondag komt geduld als voorlopig laatste aspect van de vrucht van de Geest aan de orde. Dat betekent dat ook deze -in onze ogen karaktertrek- ons door de Geest aangeven wordt als eigenschap die een christen nodig heeft. Geduld is voor ons kennelijk belangrijk.

Dat geduld prettig is, daar zijn we het allemaal wel over eens. Het is ontzettend fijn als iemand geduld met je heeft. In een tijd van snelle oordelen en korte lontjes is dat een weldaad. Geduld maakt dat je nog eens bij elkaar kunt terugkomen en dat je nog een kans krijgt.

Maar in een gemeente is geduld met elkaar ook noodzakelijk om te kunnen samenleven. Immers als je ons met al onze menselijkheid samen brengt moeten we elkaar leren dulden. ‘Je kunt wel zien dat ze verlossing nodig hebben’, gaf iemand ooit eens als antwoord aan iemand die klaagde over het peil van het gemeenteleven.

Maar gelukkig hoeven we dit geduld niet ergens uit onszelf op te delven, geduld begint bij God. De preek is hier na lezen en hier te beluisteren

Handreiking voor een gesprek
Om het gesprek te bevorderen is ook deze keer hier een gesprekshandreiking te downloaden.

Geplaatst in Jaarthema 2018, Preken, Uncategorized | Een reactie plaatsen

Stille Week in de NGK Ermelo

De komende dagen groeien we als gemeente naar de 1e Paasdag toe. Op Witte Donderdag, Goede Vrijdag en ook op de morgen van de Paasdag komen we samen.
Dit jaar volgen we het evangelie van Johannes en volgen Jezus door de ogen van de vrouwen. Wees welkom bij onze vieringen!

Geplaatst in Preken | Een reactie plaatsen

‘Weg’ zondag 7 april

De weg gaat verder eindeloos
Vanaf de deur waar hij begon.
Ik moet hem volgen, rusteloos,
Tot ver achter de horizon,
Met rappe voeten tot hij aan
een grotere weg komt in ’t verschiet,
Kruispunt van komen en van gaan.
En waarheen dan?

Ik weet het niet

Zo dichtte Bilbo Balings na zijn avonturen in De Hobbit, de voorloper van het bekende boek ‘The Lord of the Rings’.
Je herkent het direct, het is de opwinding van iemand die aan het avontuur begint en nog niet weet waar dit hem zal brengen.
En zo is ons leven toch ook? Als je al wat langer onderweg bent, treft het je hoe onvoorspelbaar je leven vaak is. Je volgt je levensweg, maar waar die precies langs zal gaan weet je niet.

Waar die heen gaat wel, tenminste in hoofdlijnen. Immers als christen krijg je aardig wat mee voor onderweg. Al in de psalmen hoor je een gelovige psalmdichter God sprekend invoeren:

Want dit hebt u gezegd:

‘Ik zal je de weg wijzen die je moet gaan.

Ik zal je raad geven,

ik zal voor je zorgen.

Wees niet eigenwijs,

laat je door mij leiden.

Dan zal geen kwaad je treffen.’

Psalm 32, 8-9 (Bijbel in Gewone Taal)

In het Nieuwe Testament voegt de Heer Jezus er nog aan toe:
‘Ik ben de weg, de waarheid en het leven. Niemand kan bij de Vader komen dan door mij.’ (Joh. 14,6 NBV)

Wat betekent dit in de praktijk voor iemand die de Heer Jezus wil volgen? Best een belangrijke vraag, zeker ook voor André Knol die zondag belijdenis deed van zijn geloof en voor zijn vrouw Jacomien en hun zoontje Luc die zondag gedoopt werd.
Nog eens even weer over nadenken? De preek is hier te lezen, hier te beluisteren en de presentatie kun je hier vinden.




Geplaatst in Preken | Een reactie plaatsen

‘Hoor ik er wel bij?’ FAQ 2

De meeste websites kennen een pagina waar op ‘vaker gestelde vragen’ (Frequently Asked Questions) een antwoord wordt gegeven. Zo zijn FAQ-diensten kerkdiensten waarin op vragen wordt ingegaan die regelmatig in het midden van de gemeente worden gesteld.

Soms hoor je de vraag naar de ‘uitverkiezing.’ Vanuit de bijbel kennen we de gedachte dat God op de lange termijn plannen maakt. Hij beslist al voordat mensen geboren zijn wie er bij Hem zullen horen.
Er zijn generaties christenen Ooit een vraag die niet alleen bevindelijk gereformeerden zich stellen, maar een heel gewone vraag waar alle gereformeerde gelovigen wel mee worstelden. ‘Hoor ik wel bij de uitverkorenen?’

Zo breed leeft die vraag nu niet meer. Velen zijn hier denk ik zelfs helemaal niet meer mee bezig. Maar hij klinkt nog wel.
Bijvoorbeeld bij ouders die hun kinderen bij God vandaan zien groeien en zich afvragen: ‘heeft God hén dan niet uitgekozen?’. Een angstige vraag, want je moet de gedachte toelaten dat ze dan voor altijd vreemd voor God zullen zijn.
Maar ook bij kinderen die opgroeien in een kerkelijke gemeente en toch het gevoel hebben dat het hen allemaal niet zo raakt. Vooral als ze zien dat sommige anderen in vuur en vlam staan. Zij vragen zich af: ‘hoor ik er eigenlijk wel bij?’
Wat voor God zit daarachter? We luisteren naar wat de Heer Jezus daar zelf over verteld. Lees hier de preek of beluister die. De presentatie is hier te vinden

Geplaatst in Preken | Een reactie plaatsen

Nieuw?

Zo nu en dan moet ik even op de dijk staan. Met mijn neus in de wind en mijn blik op oneindig. Heerlijk, frisse lucht en vergezichten niet gehinderd door gebouwen of bomen. Alleen de streep van de horizon in de verte met daarboven witte wolken als hoge bergen. Vér kijken en je van alles achter die horizon voorstellen. Vroeger voelde ik dan het verlangen opkomen om voorbij die horizon te reizen en het onbekende daarachter te ontdekken: een hele nieuwe, nog ongerepte, wereld. Voor een geboren Groninger is dat het landschap van zijn jeugd.

Uit ervaring weet ik inmiddels hoe het er achter die horizon waarschijnlijk uitziet. Het zal op de één of andere manier lijken op het landschap dat ik al ken, het landschap dat achter me ligt.

Het stuk ‘Verlangen naar een nieuwe kerk’ dat de Regiegroep ons toestuurde heeft iets van op de dijk staan en onbelemmerd naar de horizon kijken naar een blanco, nog in te vullen, toekomst. Je stelt je er van alles bij voor. Maar hoe nieuw is het nu werkelijk? Je ziet vertrouwde contouren: de Heer, het Woord, de gevarieerde gemeenschap van broeders en zusters, de samenleving en -heel ver weg- ook nog andere kerkgenootschappen.

Een ‘nieuwe kerk bedenken’, zoals in het stuk staat, ja zelfs de ‘ideale kerk’ bedenken geeft de indruk dat we helemaal opnieuw beginnen, maar dat is toch niet zo? Het kan niet anders dan dat onze ervaringen die we tot nog toe met ons kerk-zijn gehad hebben ons beeld van de toekomst mee inkleuren.

Dat wordt nog eens sterker omdat we al een verleden met elkaar hebben, zoals Robert Roth ook al opmerkte. Een verleden waarin we elkaar kwijt raakten en los van elkaar verder reisden. Een verleden waaruit we ook van alles meenemen de toekomst in.

Het is moeilijk om blanco over onze toekomst na te denken. Die drempel is me net een beetje te hoog. De kans is groot dat je oude vertrouwde kerk een grote rol gaat spelen in je gedachten over ‘die heel nieuwe’. Wat je waardeert zul je ook graag terug willen zien in het nieuwe ontwerp. Wat je niet als goed ervaren hebt zul je het liefst niet meer willen meenemen de toekomst in. Welke rol speelt wie we nu zijn, onze identiteit nu, in het denkproces over onze toekomst als kerk? Het is m.i. niet zo zeer onze opdracht om een nieuwe kerk te bedenken. Het is wellicht beter om na te denken over wie we zijn, hoe we verder gaan als kerken en waar we graag naartoe willen groeien.

Om eens een voorbeeld te geven wat betreft de invulling van het veelkleurig gemeente-zijn in de nabije toekomst: de persoonlijke manier van omgaan met elkaar, die ik heb leren kennen binnen de Nederlands Gereformeerde Kerken, zou ik graag meenemen de toekomst in. Dit betekent dat in de praktijk kerkelijke afspraken de persoon dienen en niet andersom.

De Nederlands Gereformeerde Kerken van nu hebben soms wat rebelse trekjes. Dit is echter, in mijn ogen, eerder het gevolg van slechte ervaringen met van bovenaf opgelegd gezag in het verleden dan van eigenzinnigheid. Dus heeft men deze persoonlijke benadering tot in de kerkelijke regelgeving vastgelegd: welke procedure er ook loopt, altijd moet het ook tot een gesprek met de persoon in kwestie komen (vgl. AKS art. 30). Deze persoonlijke omgang met elkaar is een typerende eigenschap in heel het Nederlands Gereformeerde kerk-zijn. In alles probeert men het zicht op de afzonderlijke persoon niet te verliezen. Dat is naar mijn mening meer dan nestgeur, een visie op kerk-zijn: de gemeenschap mag nooit in een collectief veranderen daarvoor is de afzonderlijke persoon te waardevol in Gods ogen. Dit geeft een zekere ruimte in de omgang met elkaar. In mijn ervaring vinden leden afkomstig uit allerlei kerkelijke tradities dan ook gemakkelijk onderdak binnen de NGK.

Het was anders in de kerkelijke traditie waarbinnen ik geboren en gevormd ben: de GKv. Goed en soms bewonderingswaardig georganiseerd; ik zie dat nu nog beter dan eerder. Maar niet zelden raakten personen zoek in kerkelijke procedures en regelgeving. Persoonlijke omstandigheden speelden dan nauwelijks een rol in het verloop van die procedures. Mocht dat in de praktijk nog zo zijn, dan neem ik dat liever niet mee de toekomst in.

Dat persoonlijke binnen de NGK wordt op alle niveaus zichtbaar, ook in de kerkelijke vergaderingen. Om een voorbeeld te geven: op een GKv-classisvergadering zou men in het geval van een kerkelijk examen niet snel naar de voorlezing van een attest vragen. Eenvoudig omdat dit destijds voorgedrukte formulieren waren, waar iedereen de inhoud al van kende. Er was in die zin niets persoonlijks aan een attest, behalve dan dat het op naam gesteld was.

Op een NGK-regio vraagt men rustig naar de voorlezing van een attest. De eerste keer dat ik dat meemaakte schrok ik: ‘ze zijn hier nog formeler dan op een GKv-classis’, dacht ik. Niets was minder waar! Dit attest bleek een persoonlijk, door de beroepende kerk, opgestelde brief te zijn waarin men beschreef wat hen bewogen had bij de keuze en beroeping van hun kandidaat-predikant. Het ontroerde me toen om zo’n getuigenis te horen voorlezen: gemeente en persoon kwamen beide in hun eigenheid in beeld. ‘Zo horen we met elkaar om te gaan’, dacht ik toen.

Mijn voorstel is dan ook om het stuk ‘Verlangen naar een nieuwe kerk’ niet zozeer te gebruiken als aanzet tot een denkoefening over een nieuwe kerk, maar eerder als basis voor een gesprek tussen kerken en kerkleden Een gesprek dat begint met de vraag: wat nemen we graag mee van ons kerk-zijn, zoals we dat al kennen, naar de toekomst en wat laten we liever achter ons. Met als extra vraag: wat hebben we nu eigenlijk nog niet of veel te weinig in beeld?

Want het is heerlijk om op de dijk naar de horizon te staren en eens onbelemmerd over de toekomst na te denken, maar je kunt het pas echt waarderen vanuit de ervaringen die je al hebt.

Geplaatst in NGK Ermelo | Een reactie plaatsen