Deze zondag vieren wij het Heilig Avondmaal.
Het is weer tijd om terug te denken aan de Heer Jezus’ lijden aan het kruis.
Alweer?
Nou wij doen dit nog helemaal niet zo vaak.
Er zijn kerken waar ze iedere zondag stilstaan bij het kruis.

Waarom toch zo vaak?
Het lijden van de Heer Jezus is nu toch achter de rug!
De verlossing is geweest.
En wij zijn -tenminste geestelijk- al opgestaan in een nieuw leven.
Op weg in het Koninkrijk van God.
Waartoe dient toch dat als maar terugkijken?
Zegt de Heer Jezus zelf niet: “Wie de hand aan de ploeg slaat en achterom blijft kijken, is niet geschikt voor het Koninkrijk van God” (Luk. 9, 62).

Tja het meest simpele antwoord is: omdat de Heer dit zelf als opdracht heeft gegeven.
“Doe dit (vier avondmaal) tot mijn gedachtenis.” (Luk 22, 19).
Net zoals Hij tegen zijn discipelen zegt: “Jullie zullen Mij allemaal afvallen.” (Mar. 14, 26).
Daarmee maakt Hij goed duidelijk dat Hij helemaal alleen voor ons het lijden ondergaat.
Je zou zeggen dat dit betekent dat wij het zelf toch niet kunnen. We kunnen de verlossing alleen maar van Hem ontvangen zoals we het brood eten en wijn drinken bij het avondmaal: we zijn te gast en eten wat de Gastheer ons voorzet.
Maar even goed roept Hij zijn leerlingen op -en ook ons- waakzaam te zijn.
In de Olijfgaard op de Olijfberg, Gethsemane komt Hij zelfs drie keer terug om te zien of zijn leerlingen met Hem wakker gebleven zijn. Nee, dus niet,
Maar Hij wist toch allang dat Hij alleen zou moeten lijden.
En wij kunnen toch alleen maar verlossing van Hem ontvangen.
Waarom moeten de leerlingen dan wakker blijven?

Het is goed Kim die dubbelheid eens tot ons te laten doordringen.

Daarom, zondag verder. Ik hoop jullie dan te ontmoeten.