Het verhaal van Simson klinkt als een sterk verhaal.
Een krachtpatser die alles dat hem te na komt verscheurt, verslaat en verplettert.
Hij wreekt wat hem als onrecht is aangedaan.
Keer op keer weer.
Uiteindelijk zijn de vijanden van Israël verslagen.

Is dit een sterk verhaal?
Op het eerste gezicht misschien.
Maar als je langer blijft kijken komen er vragen.
Wat doet een vrouwonvriendelijke macho eigenlijk in Gods verhaal?
Komt Gods Koninkrijk dan toch met kracht en geweld?
Wat is aan het einde van dit verhaal de winst?
Immers bijna alle christelijke waarden zijn hier gesneuveld.
Het einde is dood en verderf.
Is dit nu een sterk verhaal of gaat het hier eigenlijk over zwakte?
Wie is nu eigenlijk de held van deze geschiedenis?
Is er wel een held?

Zondag vieren we het avondmaal.
Dat gaat over een heel ander verhaal.
Opnieuw proeven we van Golgotha.
Van vernedering en verlies.
Wie het ziet schaamt zich voor het decorumverlies van de Heer Jezus.
Wie het proeft smaakt de vieze smaak van vernedering en ondergang.
Kan deze geschiedenis troosten en hoop geven?
De herinnering hieraan kan ons toch nooit goed smaken
Maar hier is het einde: leven en herstel van alle waarden,
verheerlijking en vrede.
En dat smaakt naar méér.

De beide verhalen zijn als dag en nacht.
Of is er toch iets wat hen verbindt?