Komt dat zien, Emily wordt gedoopt!
Jonathan en Lisanne zijn daar heel blij mee.
Vandaar de hartelijke uitnodiging voor zondag.

Komt dat zien!
Dat klinkt haast als de aankondiging van een kermisattractie.
Zoals: ‘kom kijken naar de langste man van de wereld’ of
‘alleen vandaag: de vrouw die een olifant kan tillen!’
Komt dat zien!

Maar is er dan zoveel te zien?
Als de mensen van beeld en geluid het goed in beeld kunnen krijgen,
zie je het achter in de zaal ook.
Maar je moet goed kijken, wil je die drie handjes water zien.
En goed luisteren: één zinnetje en het is voorbij.
Daarvoor kom je zondag!
Komt dat zien!

Er zullen geen radio en TV bij zijn zondag.
Daarvoor is er niet genoeg te zien en niet genoeg te horen.
De doop van Emily is niet nieuwswaardig, zeggen ze dan.
Tenminste niet in de beleving van radio en TV.

Misschien ook niet in onze beleving.
We leven immers in deze tijd.
Ook wij zijn het gewend dat we van alles kunnen zien en meemaken.
Via het nieuws en de sociale media is het alsof we erbij zijn.
Als iemand op vakantie gaat, krijgen ook wij een vakantiegevoel van de foto’s
Oorlogen, aardbevingen, overstromingen, we kijken over de schouders van de betrokkenen mee.
Concerten, de levens van bekende Nederlanders, de première van een nieuwe film,
we staan er boven op en kunnen volop meekijken.

Als jij enthousiast iets over je verwachting van God vertelt,
Kun je zomaar als antwoord krijgen:
‘eerst zien en dan geloven’.
Als er niets te zien valt, vinden sommigen het ongeloofwaardig.

Komt dat zien: Emily wordt gedoopt!
Ik denk dat er zondag heel wat te zien is.
Hemel en aarde komen voor een moment even samen.
Maar daarvoor moet je wel goed kijken.
Komt dat zien!