Stel je voor dat erbij was geweest, toen.
Had kunnen meekijken zoals je naar een film kijkt:
alles wat er gebeurt ziet, maar er zelf niet aan meedoet.
De Hof van Eden je verbaast met zijn schoonheid en heelheid.
Alles, de planten en de dieren, heel herkenbaar voor je zijn,
maar toch zoveel meer levend dan jij dat gewend bent.
Dat je deze plek zou ervaren, waar je wel voor altijd zou willen blijven, zo aangenaam.

En dat je de slang had zien schuifelen;
werkelijk een schrander uitziend beest.
En dan de onbedorven vrouw zien wandelen.
Die zo te zien haar omgeving intens in zich opneemt.
En haar daar bij de ‘boom van de kennis van goed en kwaad’ zag aankomen.
Je had die direct herkent, ja zo moet de boom van kennis eruitzien,
alsof die herinnering nog ergens diep in je geheugen zit.
De vruchten aan deze boom zien er nog smakelijker uit dan al de andere.
Dat je aan de vrouw merkt dat ze van de aanblik van de boom geniet.
En dat dan -ineens- de slang zijn kop opsteekt en haar iets toe sist.
Dat ze heftig ontkent, maar intussen intens naar de vruchten kijkt;
ze haar arm uitsteekt en eens aan een vrucht voelt,
hem voorzichtig met haar vingertoppen betast,
‘m en tussen duim en wijsvinger neemt en…
hem dan geschrokken weer loslaat.

En jij zit er naar te kijken.
Je ziet haar wel, en ook de man die even achter haar aankomt.
Maar zij ziet jou niet, want jij staat achter een boom.
En je ziet hoe zij opnieuw haar arm uitstrekt richting de vrucht en…
…
Stel je het voor, kun je je stil houden?
Of schreeuw je dan vol overgave:
“Doet het niet’, alsjeblieft doe het niet, Eva.”
‘Die slang bedriegt je.”
Je wordt er ingeluisd.”
Zou je je mond kunnen houden?

Maar dat zelfs al schreeuwde je,
de vrouw je niet hoort
En opnieuw toch een vrucht plukt en ervan eet.
Ervan deelt met de man die vlak achter haar aankomt.
En dat jij die inmiddels begrijpt wat er van kwam,
opnieuw de ellende voor je ogen ziet gebeuren.

En je vraagt je af:
Zouden we nu nooit opnieuw kunnen beginnen?