Jakobus 1: 12-18

Veel van onze oordelen hangen van ons gezichtspunt af.
Om daarvan een voorbeeld te geven, kijk je uit het keukenraam. Dan zou je toch denken dat Harderwijk geen historische stad meer is.
Wij kijken nl. uit op een appartementencomplex met daaronder een betonnen parkeergarage met weliswaar historische klinkende naam ‘Vuldersbrink’, maar dat is dan ook het enige historische aan dit complex.

Maar als ik van gezichtspunt verander, d.w.z. ik 100 meter loop in de richting van de hoek van de Grote Poortstraat en de St. Annastraat, sta ik oog in oog met het oudste pand van Harderwijk met daartegenover de gerestaureerde restanten van de stadsmuur van de stad. Dat maakt Harderwijk wel degelijk een historische stad. Mijn oordeel wordt hier bepaald door mijn gezichtspunt.

De brief van Jakobus heeft niet zo’n beste reputatie. Maarten Luther noemde deze brief, met zijn nadruk op ‘daden’ bij het geloof, een ‘strooien brief’. Hij kon er niet veel mee. Die verlegenheid met de brief van Jakobus duurt tot op de dag vandaag. Laatst hoorde ik iemand bij de brief  de vraag stellen: ‘Is Jakobus de strenge meester die alles verbiedt?’
Je zou het zomaar kunnen denken als je de oproep van Jakobus leest ‘om blij te zijn met allerlei beproevingen’, en daarnaast de vermaning: ‘Wie twijfelt moet niet denken dat hij iets van de Heer zal krijgen’ of over ‘begeerte die zonde baart en eenmaal volwassen de dood voortbrengt’.

Of is de indruk die je van deze brief krijgt ook afhankelijk van je gezichtspunt? Wat krijgen onze belijdeniskandidaten mee komende zondag: vermaningen of bemoediging?