Deze tekst geeft me al heel lang een wat dubbel gevoel.
Aan de ene kant is er dat mooie beeld van de wijnstok en de ranken.
Hoe had Jezus beter duidelijk kunnen maken wat Hij bedoelt met je leven.
Wat een sprekend beeld! Verbonden aan de Heer Jezus ben je bestemd tot een vruchtbaar leven.

Maar dan die andere kant: oh wee, stel je voor dat je tegenvalt.
Dan ben je waardeloos en wordt je weggedaan. Zo heb je heel wat te vrezen.
Draag vrucht, dat is immers het doel in dit gedeelte.
Maar dan als je geen vrucht draagt is er de dreiging van het weggesneden worden.
Losgesneden worden van Jezus, wat vreselijk.
Maar als je dan wel vrucht gaat dragen, dan is er nog dat steeds dat mes.
Het snoeimes dat snijdt in je leven zodat er nog meer vrucht komt.
Dat is demotiverend. Immers, het mes komt sowieso je leven binnen.
En daar heb ik altijd tegenop gezien: immers waar zal de Heer in je leven gaan snijden?
Liever doe je dan maar niets, ja maar dan wordt je weer los gesneden.
Je raakt verward in dit beeld dat je in de ziel snijdt, hoe dan ook!
En stel je voor dat je los raakt van je Heer!
Een losse rank die langzamerhand wegkwijnt, totdat er nauwelijks nog leven in zit.
Waardeloos geworden word je de wijngaard uitgegooid naar de plek waar je verbrand wordt samen met alle anderen, onbruikbare, bijna dode ranken.
Uiteindelijk ga je dan in rook op.
Nee, deze gelijkenis riep in mij altijd een dubbel gevoel wakker.
De dreiging van het mes werkt verlammend op mijn motivatie.
Ik vraag me af: hoe heeft dit beeld de discipelen van de Heer Jezus zo vlak voor het afscheid, ooit kunnen motiveren? Waar zit de troost in deze tekst?