Wie had dat nu gedacht?

Heel Syrië bevrijd, de gevangenisdeuren open,
de greep van Rusland en Iran verzwakt,
de dictator gevlucht.
Overal feest op straat!
Hoopvolle gezichten.
Zal het nu echt vrede worden?

Wat er verder ook van mag komen.
Voorlopig vind ik het prachtig om te zien.
Het licht op de gezichten van de mensen na jaren van gitzwarte onderdrukking.
Niet ik ben daar bevrijd.
Maar ik heb nu wel weer gezien hoe dit moet voelen,
echt verlost te worden van een duister kwaad.
Hartverwarmend vind ik het.
Ook voor mezelf,
Want ik leed er niet onder,
Maar ging -op mijn manier- zelf ook gebukt onder dit kwaad.
Zoveel onrecht is ook op afstand nauwelijks te verdragen.
Ook voor mij is het een enorme verrassing in de donkere dagen voor Kerst.

Had ik dit kunnen zien aankomen?
Waren er tekenen die hier al op duidden?
Zo op het oog niet denk ik.
Dat kan dus.
Morgen is de bevrijding,
maar vandaag is er nog niets dat daarop wijst.

Het doet me denken aan Advent en Kerst.
Een gedachtenisfeest aan Jezus die ooit als medemens geboren is.
Een verwachtingsfeest van de Heer Jezus die zal terugkomen.
Als Gods Zoon en als de eerste uit de dood opgestane medemens.
Voor ons de bevrijding van alles wat nog op ons mensen drukt,
Vrijheid, vrede en veiligheid.
En voor ons zijn er wel tekenen die daar op wijzen.
De echte vrijheid komt. Dat is ons aangezegd!
Ook voor ons vrije westerlingen.
En morgen zou het al zover kunnen zijn.

Wat een onverwachte ontknoping.

Dat is vaker zo voorgekomen, zondag verder.