Het Hooglied (‘hoogste lied’) is een liefdeslied.
Men bezingt er de felle liefde tussen twee mensen.
Je zou er verlegen van worden, zo intens wordt die liefde hier bezongen.
Door de eeuwen heen hadden Joden en Christenen het er maar moeilijk mee. Men dacht dan ook dat er vast iets anders bedoeld moest worden, dan de liefde tussen man en vrouw.
Normaal gesproken bezingt men in de Bijbel de liefde immers niet zo ongeremd.
Het zal wel overdrachtelijk bedoeld zijn, dacht men.
Het zal wel gaan over de liefde tussen God en zijn volk.
Maar het Hooglied is -daar is men het nu wel over eens- toch echt een liefdeslied.
Net zoals andere liefdesliederen uit die periode.

Maar…, er zijn mooiere liefdesliederen!
Zelfs in de Bijbel.
Denk alleen maar aan de hartverwarmende beschrijving van de liefde in 1 Kor. 13.
In het hoogste lied bezingt men niet alleen het vuur van de liefde.
Het beschrijft ook hoe de liefde je in de tang kan nemen.
Daar kun je je niet tegen verweren.
Vurige liefde is ook onblusbare liefde.
Onbeheersbaar ook, ze valt niet zelden buiten onze macht.
Niet te verdienen en al helemaal niet te koop,
overrompeld ze ons soms.

“Hart als de hel is de liefde!”,
vertaald een van de bijbelvertalers.
Als liefde veranderd in rouw en gemis,
veranderd het in pijn.

Op de ‘Eeuwigheidszondag’ herkennen we dat.
Dierbaren vertrekken uit ons midden en worden onbereikbaar voor ons,
Maar de liefde voor hen blijft.
We kunnen er niets meer mee.
Net zoals fantoompijn geen zin heeft.
Immers het lichaamsdeel waar je de pijn voelt is er niet meer.
Zo is het doel van je liefde er ook niet meer.

Is dat nu een ontwerpfout van de Heer?
Of kun je dit ook anders zien?

Wees welkom zondag!