In deze donkere tijd van het jaar kun je soms geen hand voor de ogen zien.
Omdat ik geen lampen wil laten branden in kamers waar ik niet ben, gaan die uit zodra ik daarvan vandaan ga. Als het lichtknopje aan de andere kant van de kamer zit, moet je als je weer terugkomt in het aardedonker op zoek. Steeds valt me weer op hoe snel je je oriëntatie helemaal kwijt bent in het donker. Ik heb me regelmatig flink gestoten aan iets wat er voor mijn gevoel helemaal niet kan staan.
Een klein lichtpuntje brengt daar al verandering in. Een heel klein lampje is al genoeg om trefzeker door de donker te kunnen manoeuvreren. Twee dingen vallen op: hoe donker en desoriënterend het duister is, maar ook hoeveel zicht een heel klein lichtpuntje ons al geeft, het geeft ons al snel weer overzicht.
Hetzelfde geldt m.i. van het duister dat onze wereldsamenleving in de greep houdt, voor je het weet raak je het zicht op de gebeurtenissen kwijt. Angst en onzekerheid vertroebelen je zicht op wat voor je ligt. Je weet niet meer wat je verwachten kunt en je begint je zorgen te maken. 2023 was een relatief donker jaar. Er is veel gebeurd dat het eerder bij het duister dan het licht hoort.
Het lijkt erop dat dit in 2024 eerst gewoon zo blijft.
Wat betekent dat voor onze beleving van deze jaarwisseling?
Zijn er voor ons ook lichtpuntjes? Zo ja, hoe kunnen die ons helpen?
Ik denk dat het licht nooit ver te zoeken is. Dat zie je in de geschiedenis van Simeon en Hanna.
Zondagmorgen a.s. hoop ik daar meer over te zeggen. Hopelijk tot dan.
