Han. 2, 37-47

Afgelopen zondag was het alweer Pinksteren.
Op Opwekking in Biddinghuizen was het een overweldigende ervaring.
Bij ons op ’t Weitje in Ermelo beslist bescheidener maar wel bijzonder.
En nu leven we alweer ‘na Pinksteren’.
In ons kerkelijk leven keert na Pinksteren de rust vaak weer.
De laatste vergaderingen worden afgerond en dan breekt de vakantie aan.
In september zien we wel verder.

In de bijbel is dat heel anders.
Na het overweldigende Pinksterfeest met de wind, de vlammen en de talen,
blijft Pinksteren invloed hebben op de bijeenkomsten direct daarna.
Juist die na Pinksteren.
De komst van de Geest is het startschot voor grote activiteit in de gemeente van Christus.
Duizenden worden gedoopt, het aantal bijeenkomsten groeit naar dagelijkse samenkomsten..
En in die gemeenschappen delen de aanwezigen van alles met elkaar:
`het onderwijs van de apostelen’;
‘de maaltijden waarin ook het avondmaal’;
‘hun bezittingen’.
‘hun tijd en aandacht’
‘hun gebeden’

De gemeente van Christus, zo klein begonnen, groeit enorm
en zindert van de activiteiten.
Na Pinksteren wordt alles en iedereen groter en meer.

Hoe anders dan bij ons!
Wat heeft deze geschiedenis ons nu nog te zeggen?
Hoe mooi en levendig het allemaal begon toen
of is het een voorbeeld van hoe het nu ook zou kunnen zijn?
Is het een startschot of de standaardsituatie?