De wreedheid van Moskou teistert onze wereld nu al decennia lang.
Dat schokt ons al jaren.
Niet alleen de directe slachtoffers, maar ook ons: de ongewilde toeschouwers.
Bommen op ziekenhuizen in Syrië.
Hulp aan een nietsontziende dictator.
En daarna -nu al jaren- bommen en raketten op Oekraïense steden.
Woonhuizen van burgers bestookt met drones en raketten.
Een markt met een fragmentatiebom.
Totaal verwoeste steden.
Onvoorstelbaar? Inmiddels niet meer, helaas!

We hebben het met eigen ogen kunnen zien.
De documentaire-reeks: Het nieuwe IJzeren Gordijn van de Belgische oorlogsverslaggever Rudi Vranckx brengt het allemaal nog dichterbij.
Niets- en niemand- ontziend geweld.
De beelden zijn in onze zielen ingebrand.
Het onrecht schreeuwt naar de hemel.
En dat alles wordt gerechtvaardigd met glasharde leugens.
Ons verlangen naar recht is groter dan ooit.
En dan hebben we nog niet eens gesproken over wat de eigen Russische militairen
te lijden hebben onder de vleesmolentactiek van hun legerleiding.
Duizend gewonden en doden per dag!
Hoelang kan dit nog doorgaan?

En dan sinds deze week twee sterke mannen, die de buit even gaan verdelen.
Zou het echt gebeuren? Gaat het onrecht winnen?
Met deze gedachte sta ik nu al een paar morgens op.
Het zal toch niet gebeuren dat wreed geweld loont.
En dat de sterke man uit Moskou onbestraft blijft.
Omdat hij hulp krijgt van de een andere ‘sterke man’ uit Washington?
Het heeft er alle schijn van.
De schrik slaat ons nu ook ons het hart.
Krijgt de Russische Federatie dan alle ruimte?

Dit is bijna niet te relativeren, maar toch…
Dit is niet nieuw! Het is al eerder gebeurd.
Niet alleen in de vorige eeuw onder leiding van de Führer, maar ook al vele eeuwen geleden.
Sterke mannen en wreed geweld zijn helaas al zo oud als onze wereld.
De wapens veranderen, maar de mentaliteit is dezelfde.
“Ik doe wat ik wil, omdat ik het kan!’
“Want ik ben de sterkste!”
Ninevé stond bekend asl ‘de bloedstad’.

een en al leugen,
vol oorlogsbuit,
het roven houdt niet op.
(…)

Vele doden,
massa’s lichamen,
ontelbaar veel lijken,
mensen struikelen erover.
(Nahum 3, 1 en 3)

De gruwelijke wreedheid van de Assyriërs,
het rijk waarvan Ninevé het regeringscentrum was,
was in die tijd berucht en onovertroffen.
Wreed, nietsontziend en vol van leugens.
Het lijkt erop dat we met een oude vijand te maken hebben,
als wreedheid goedgepraat met leugens zich nu opnieuw aan ons laten zien.

Jona weigert om naar Ninevé te reizen,
als hij die opdracht krijgt van de Heer.
Dat kunnen wij ons toch wel een beetje voorstellen.
Wie wil er met die bloedstad immers maar iets te maken hebben.

Wat is hier de boodschap?
Wil de Heer het met Ninevé op een akkoordje gooien?
Is dan alles te vergeven?

Deze zondag en de volgende meer over Jona en Ninevé.