Laatst was het mijn laatste vakantiedag.
Ik probeer die dag altijd te rekken door iets heel leuks te doen.
Meestal kom ik op die dag laat in bed, omdat ik teveel leuke dingen wil doen.
Want ik zie op tegen de eerste dag na mijn vakantie.
Dan kan ik niet langer doen wat ik wil, maar moet ik weer van alles.
Daar moet ik altijd heel erg aan wennen.
Aan al de verplichtingen
Dat ik weer vaker van huis moet,
minder tijd heb voor vrienden en familie.
En minder tijd voor mezelf.
Minder kan chillen, zeggen ze tegenwoordig.
Dat had ik vroeger al toen ik weer naar school moest!
Daar zag ik zo tegenop…,
dat ik mijn laatste vakantiedag bijna twee dagen in een dag probeerde te leven.
Maar ik had een hekel aan school
Dat zal niet iedereen zo hebben.
Maar dat je weer zoveel moet na je vakantie.
De eerste weken rouw ik altijd een beetje om de vakantie die voorbij is.
Het ging zo snel die vakantie en direct als je thuis bent lijkt het al zo lang geleden.
Ik denk dat heel veel mensen daar last van hebben.
Klopt dat?
Hebben jullie dat ook?
Paulus schrijft:
Wat jullie ook doen, doe het van harte,
alsof het voor de Heer is en niet voor de mensen.
(Kol. 3 13)
Zou dat echt helpen?
