Hoe moet dat nu met Mikael?
In ons land geboren.
Elf jaar oud.
Klaar voor het Gymnasium in Amsterdam.
Zo op het oog een beleefde jongen die een actievoerder vriendelijk bedankt in keurig Nederlands
Hij heeft een mooie toekomst voor zich in ons land.

Maar Mikael moet samen met zijn moeder mee naar Armenië.
Want hij is geen Nederlander, maar een Armeniër.
Al is hij hier geboren.
Het land dat hij alleen uit verhalen kent, waar hij nog nooit geweest is.
Dat is niet zomaar een beslissing van een rechtse regering,
die een streng asielbeleid voorstaat.
Het is de uitkomst van een procedure die elf jaar geduurd heeft,
en onlangs eindigde bij de Raad van State.

Zijn moeder en hij hebben het recht niet in Nederland te blijven.
Dat is Nederlandse rechtvaardigheid,
en daarom een heel legitiem oordeel.
Ja maar, na elf jaar!
Hadden de instanties dit niet eerder kunnen afhandelen!
Nou nee.
Deze procedure is ook zo lang geworden omdat zijn moeder te lang met Mikael is ondergedoken.
Het is rechtvaardig, d.w.z. legaal, dat Mikaël met zijn moeder afreist.
Maar is het ook goed?

Maar dat heeft toch niets met vergeving te maken?
Nee, zo op het oog niet.
Toch denk ik dat het principe achter vergeven,
zoals dat hier in de tekst naar voren komt,
hier meer licht op werpt.