Missionaire schuldbelijdenis!

Gisteravond is ons nieuwe Missionair Team voor het eerst bijeengekomen.
Onze hagelnieuwe missionair-ouderling Kees van de Mark opende de avond met een ‘missionaire schuldbelijdenis’. Hij constateerde bij zichzelf twee hindernissen die hem beletten om zelf missionair te kunnen zijn: “1. Ik heb eigenlijk alleen maar christelijke vrienden en kennissen” en “2. Mijn levensstijl is niet zo verschillend van die van mijn niet-gelovige ‘buren’, dat dit bij hen vragen oproept”. Dit zei hij naar aanleiding van een tekst uit 1 Pet 3:
Vraagt iemand u waarop de hoop die in u leeft gebaseerd is, wees dan steeds bereid om u te verantwoorden. 16 Doe dat dan vooral zachtmoedig en met respect, houd uw geweten zuiver; dan zullen de mensen die zich honend over uw goede, christelijke levenswandel uitlaten, zich schamen over hun laster (15-16).
Maar ja, als je levensstijl geen vragen oproept, waarvoor zul je je dan verantwoorden? Toen we de kring rond gingen, bleek dat Kees niet de enige was wiens geweten knaagde, zonder uitzondering hadden we er allemaal last van. Ja, en hoe zul je missionair zijn als je maar heel weinig niet-gelovigen ontmoet en er dan ook nog eens weinig te praten valt?

Maar het feit dat je dit aan elkaar belijdt, betekent nog niet dat je het daarmee ook snel kunt veranderen. Hoe doe je dan dan? Om je nu zo ineens in het uitgaansleven te storten, is voor de meesten van ons ook geen reële mogelijkheid!
De vraag blijft je bijten en vreet zich dieper naar binnen. “Hoe komt het toch dat het leven van ons christenen zo los is komen te staan van dat van niet-christenen?” Waarom solliciteert een christen-docent niet vol overtuiging naar een baan in het openbaar onderwijs? Daar maak je toch meeste verschil! Verleden week (20 juni!) luisterde ik in een aflevering van het EO-radioprogramma ‘Kerk in beweging’ naar Clara Keus-Spaans, die vijftig jaar leidster op een zondagsschool is geweest. Zij begon met meer dan 800 christelijke kindertjes per zondag. Dat komt niet meer voor, veel van die kindertjes zijn uit de kerk vertrokken en hún kinderen komen niet meer. Clara liet zich niet ontmoedigen, inmiddels geeft ze les op verscheidene zwarte basisscholen in de Haagse binnenstad. Om dat te mogen doen moet ze ook Islamitische- en Joodse- religieuze verhalen vertellen. Iedere week is er een ander geloof aan de beurt. Op de vraag of ze het daar niet moeilijk mee heeft, zegt : “jawel soms wel, maar als ik het niet zou doen, zouden deze kinderen nooit iets over de Heer Jezus horen.” Tja, dat is een heel andere manier van zien. (klik hier voor het radioprogramma)

We kwamen gisteren tot de conclusie dat we nog een lange weg hebben te gaan. Voordat we naar binnenstappen in het leven van niet-gelovige medemensen, mogen we ons zelf wel eerst gaan bezinnen op ons eigen ‘gelovige’ leven. Dat gaan het Missionair Team (MT) het komende seizoen dan ook doen En in de vakantie heb ik gelukkig de gelegenheid om me daar alvast mee te beginnen.

Over Wieb Dijksterhuis

Predikant met Groningse wortels die sinds 2000 in het midden van land woont, samen met zijn vrouw en vier kinderen. Van 2006-2016 predikant in NGK de Ontmoeting (Voorthuizen-Barneveld). Vanaf 31 januari 2016 de voorganger van de NGK van Ermelo, een warme gemeente tussen de randmeren en de Veluwse bossen. Zijn roots blijven hoorbaar en merkbaar. Hij kan het niet helpen de wereld 'toch' vanuit een Gronings standpunt te blijven bezien.
Dit bericht werd geplaatst in Geloof, missionair, ongeloof, schuldbelijdenis. Bookmark de permalink .

2 reacties op Missionaire schuldbelijdenis!

  1. Hoi Wieb,Helpt een diepgravende analyse van het verleden je voor de toekomst? Je kunt "een lange weg" gaan terug, maar je kunt ook concluderen dat je nu op de splitsing staat en kiezen voor verandering. Die verandering zal wel geleidelijk en met vallen en opstaan zijn, maar die verandering heeft geen analyse van het verleden vooraf nodig. Je ontdekt op het pad van verandering de kracht en zwakten van het verleden. Analyseren kan ook wel eens vluchten of uitstel zoeken zijn.Heel praktisch: wanneer je als Missionair Team aan de slag gaat, bijvoorbeeld met de bijbelstudie Zending vandaag (uitgegeven bij EWV) krijg je een bijbelse visie op Gods missie waarin Hij ons ook inzet. Doe je de cursus Getuigende Gemeente (georganiseerd vanuit deputaten Evangelisatie CGK), dan wordt het vervolgens ook nog eens persoonlijk: wat geloof jij en wat jij heb jij ontdekt over Jezus en hoe laat je dat aan een ander zien. Die cursus vraagt ook van je om in gesprek te gaan met je buurman en collega.

  2. Moi Pieter,Ik kan me voorstellen dat mijn bericht de indruk bij je achterlaat dat we eerst eens een jaar helemaal niets anders gaan doen dan bezinnen. Maar voor ons is het niet óf, óf.We willen missionair zijn en, voor zover we dat niet zijn, willen we veranderen. Die keuze hébben we al gemaakt.Met onze Alpha- en Beta-cursussen en de invulling van onze diensten proberen deze keuze nú al handen en voeten te geven.Maar we constateren bij onszelf dat bewust missionair zijn van ons een behoorlijk andere levensstijl vraagt. Die is nu eenmaal niet vanzelfsprekend uit onze traditie aan ons meegegeven. En ook, we willen als Missionair Team geen kleine voorhoede blijven, maar onze gemeente in deze missionaire verandering meenemen (voor zover nodig,dan).Dan moet je die route vanzelfsprekend eerst zelf lopen.Overigens, hartelijk dank voor je tips! Daar doen we onze winst mee.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s